anladım ki


Anladım ki, aynı düşü defalarca gördüysen, uyanmak imkansız ve yaşamak iki düş arası bir bekleyiş. Korku-ümit arası. Yaşamak da bir yere kadar oyalayabiliyor insanı. Bir adım ötesine mecalin kalmıyor. Kanayan dizine dalmak çocukça. Başkasının dizini kanatmak da neyin nesi. Kısa manasız cümlelerle geçiştiriyorsun konuşmalarını. Anladım ki yetmiyor. Hayat. Bu bitti. Gelsin ötekisi…
1.7.2011 12:49

Anladım ki bitmiyor. Apansız geliveriyor. Kapıyı vurup, kaçmıyor. Açıyorsun kalbinin sırlı odalarının çalınan kapısını. Gözlerinin içine bakıyor. Hatırla beni der gibi. Bir deprem kopuyor. Ritmin bozuluyor, geri dönüş imkansız, nabız üç basamak. Ne işe yarar suskun kalmak. Dalıp gidiyorsun. Anladım ki bitmiyor. Başlamıyor ha deyince de. İnsan muallakta. Dün ve yarın arası salınan salıncakta. Bu güne düşüyor. Eli yüzü çamur, canı yanıyor. Dizleri kanıyor. Anladım ki dinmiyor. Bir anda bastırıyor yağmur her seferinde. Korunmak imkansız. Sırılsıklam ıslanıyorsun. Hatırına düştükçe her damla: sel. Kaçıp kurtulmak imkansız. Yüreğinin kuşları ürküp kaçışıyorlar. Kanatları ellerini kanatıyor yakalamaya çalıştıkça. Gözyaşların kaç karat. Derinlerden iç sesin diline hakim olamıyor. “sus-sa…” Konuşuyor, konuşuyor, konuşuyor. Sus-sana. Yıldırım düşüşü bir anlık aydınlık. Yüzleri seçemiyorsun. Anladım ki, aynı düşü defalarca gördüysen, uyanmak imkansız ve yaşamak iki düş arası bir bekleyiş. Korku-ümit arası. Yaşamak da bir yere kadar oyalayabiliyor insanı. Bir adım ötesine mecalin kalmıyor. Kanayan dizine dalmak çocukça. Başkasının dizini kanatmak da neyin nesi. Kısa manasız cümlelerle geçiştiriyorsun konuşmalarını. Anladım ki yetmiyor. Hayat. Bu bitti. Gelsin ötekisi…

1 views

Bir yorum ekleyin