Bİ-KARAR


idam siyah beyaz

Ben bi karar…/ Sen böyle…/ Ne söylesem/ ki yara /Açılıyor, kanıyor/ İnsan./Neden/Hep/ Böyle…/ Aldanıyor.

Yarı açık cezaevi sokaklar. Yüzümü kaldırıp yürüyemiyorum. Susmasam diyorum. Söyleyemiyorum. Konuşmasam … Susamıyorum. Yapacaklarımı yapmıyorum işte. Elim yüzüm yara bere…İnsanların gözlerine bakamıyorum. Her nefreti üzerime alınıyorum. Günlerdir, kalabalıklardan müteşekkil bir uzayda, muallakta salınıyorum. Bir kutlu bahçe mi vardı? Yoksa ben mi yanılıyorum?

Kestim sanıyorum yeşermeden içimdeki nefret ağacını. Ne bereketli toprağı var ya rabbim insanın. Her sabah yemyeşil o ağacın dalları. Aynı bahçenin bir köşesinde af çiçeği sulanmayı bekliyor görmezden geliyorum. Affedilecek olanı da affı da görmezden geliyorum. Benim içimde büyümüyor af çiçekleri. Benim için de büyümez mi rabbim başkalarında affıma dua eden çiçekler. Benden de mi rabbim böyle nefret edecekler.

Kırıyorum gülümsemenin dallarını özenle. Tebessümün toprağını havalandırmıyorum. Somurtkan yaban otları bahçemde. Isırganlar. Siyah kelebekler. Bu bahçe, benim. Ben, bu bahçe. Yaklaşanlar uykusuz baykuşların homurtularını duyup vazgeçsinler istiyorum. Gelmesinler/Hep/Üstüme/Yalnız.

Ben bi karar/Sen nasıl/ Hep aynı yerde/ Böyle hala tebessümle/Bakabiliyorsun insanların taa gözlerine…

Haset bahçemde koca bir kuyu. Etrafını dolaşmak imkansız. Her geçişimde düşüyorum. Seni içine düşürüyorum haset kuyularımın.

Yusuf kim?

Ya zaman?

Ya bu mağara nedir?

Gözlerim kapanmadan rüyalar görüyorum.

Gördüğüm hiçbir rüyayı kimseye anlatmıyorum.

İşte ben hep böyle/uykusuz/ uzaklaştı ruhumuz.

Yıkıldı kumdan kalem

Kuruldu darağacı

Kırıldı çoktan kalem

Beklerim salıncağı…

 

 

1 views

Bir yorum ekleyin