ismi mahfuz


demet yallıkaya'ya teşekkürler

Bir kalbe yakışır isim, ama biz duvarlara yazanlarla yan yana büyüdük. Kalbimize yazdığımız her isim, kalbi oraya koyanın bize verdiği sırdandı. Söylemezdik sahibinden başkasına. Söylesek büyü bozulurdu. Söylesek surda bir delik açılır ve yıkılır diye korkardık kalpten kalemiz. Bazı isimler kalpte durduğu gibi durmazdı. Taşardı. Kalbimizi aşardı. Geceler boyu yorardık kendimizi. Bir aşkı cümlelere dökecek sözcükler arardık. Bulunamayacağını bile bile. Sözcüklerin ulaşamayacağı o şehre çıkmamak için, bahaneler bulurduk. Yoruldukça yorulurduk. İçimizde bir kent kurar, her sokağına onun sıfatlarının adını verirdik. Gizli bahçe. Gönül çelen. Gece yeşili… o içsel kentin dağlarında adını haykırırdık. Aşk, eski adamlara kentleri yaktırırmış, bilirdik. Biz bize göre olsun diye, zoru seçer, kent kurardık. Kentim derdik, kendimizden geçerdik.

 

 

 

 

 

 

1 views

Bir yorum ekleyin